Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu




20 Şubat 2018 Salı

Doğum Doktorunun Hem Rahat Hem Zeki Olanını Severim!

Valla bak!
Daha önce doğum doktorları ile ilgili yazılarım olmuştu. Ve hatta en son ben yine 30. haftalardayım ve doğum doktorum yok diye geziniyordum :)
Tam 30. haftada rotayı pek de aklımda olmayan Ankara Tıp'a çevirdik.
Cebecideki bu üniversite hastanesine daha önce gitmişliğimiz yoktu ama çocuk bölümünü epey övüyorlardı.Ama biz ona da gitmemiştik, paramız özele yetiyordu daha doğrusu para saçmayı seviyorduk dermişim :P Yok ya gerçekte bu hastanenin diğer devlet hastanelerinin yapısından daha farklı olduğunu bilmiyorduk. neyse beni 31. haftada zor da olsa kabul eden canım doktorum ilk haftalarda henüz doçentliği sisteme geçmediğinden biz fark da ödemedik, kendimi kötü hissettim. Daha ilk görüşte sevdim kendisini çünkü oldukça rahat bir görüntüsü vardı. ve bu "rahat görünmek istiyorum ama önce bir aynaya bakayım acaba becerebiliyor muyum?" rahatlığı değildi. Bu tam da dünya batacak olsa size "bi kahve?" diyecek kişiydi :) SSVD düşündüğümü duyunca şaşırdı ve sadece risklerden bahsetti. Riskleri ben kabul edersem "neden olmasın"dı... Doğum yaklaştıkça ben daha sık görüşmemiz gerektiğini düşünürken bana "bir sorun olursa zaten gelirsin, boşa randevu alıp gelme" demişti. Eliften çok farklı bir hamilelik geçirdim (bunu ayrıca yazacağım) ve son haftalarım hep kasılmalarla geçti. Elifte bir tık sesi bile yoktu.Neyse 35. hafta civarı bir gece acile gittik, oradaki nöbetçi kadın doktorlarla gereksiz bir atışmamız oldu. Sonra bunu doktoruma anlattım, "çok iyi yapmışsın" diyerek güldü. Benden bir 10 puan daha topladı mı? Hem de yıldızlı :)
37. hafta kontrolünde "2 hafta sonra doğumda görüşürüz." diyerek ayrıldık. Bu arada ben SSVD'den kendi rızam ve durumum sebebiyle vazgeçmiştim, sezaryenden de inanılmaz korkuyordum. Elifteki anestezim epiduraldi ve o kadar çok şey hissetmiştim ki, çıktığımda ilk lafım "bir daha asla" olmuştu :) İnsanın acıyı unutmak konusundaki balık hafızası iyi mi kötü mü bilmiyorum.
Tam doğuma girmeden hemşirenin (meğer rutin soruymuş) "Doktorunuzun doğuma girmesini istiyor musunuz?" demesi bende hatları koparmıştı. Ameliyat kıyafetliyim ama umurumda değil, panik oldum "Dedim neeey,doktorum yoksa bugün doğurmuyorum, yarın gelirim." Kadın bir güldü... Şimdi yazınca ben de güldüm ama o an çok ciddiydim. Anestezi doktorlarının katı tutumuna o kadar sinir oldum ki anlatamam.
Yüzbin defa "Korkuyorum" dedim ve bana 99 binin sonunda yarım ağız "Korkacak ne var yeaa" dediler o kadar. "Elimi tutar mısınız veya elime bir şey verir misiniz, bir şeye tutunmak istiyorum." dedim ama sadece ameliyat biterken bir şey hissettim. Bu kadar katı olmak zorundalar mıydı bilmiyorum.
gelelim benim doktoruma,
içeri girdiği gibi "Korkuyoruuum" diye bağırdım.
Ama gerçekten çok korku hissediyordum ve mantıklı düşünememeye başlamıştım.
Neyden korktuğumu bile bilmiyordum aslında.
Az sonra kesilecek olmak?
Eh fena bir tahmin değil.
Neyse yanıma gelip göz kırparak "merak etme ben de korkuyorum" dedi ve beni aldı mı bir gülme, ahahahaha...Sinirlerim boşaldı :)
Sonra da beni konuşturarak ve bana sorular sorarak öyle iyi hissettirdi ki...
Kerem kucağımda diye daha uzun örnekler yazamıyorum ama her görüşmemiz benim için rahatlatıcı ve keyifliydi. Şu örneği özellikle yazmak istiyorum. Hamileyken bazı şeyler çok zor gelir, örneğin oturmak kalkmak gibi.Hele ki son aylardaysanız ultrasonda yattığınız yerden kalkmak biri elinizden tutmuyorsa epey zor oluyor, bilen bilir. Neyse çok alakasız bir detay ama hiçbir doktorun elini uzatıp kalmama yardım ettiğini bilmem. Bence hoş bir detay. Yanındaki asistanlara davranışlarına da bakınca doktor egosu olmayan birine denk geldiğim için öyle sevinmiştim ki.
Kısacası herkesin tecrübesi farklıdır, tavsiye etmek belki saçma veya gereksiz olacak ama kim bilir belki de bu satırları okuyan birinde aydınlanma yaşatacak.
O yüzden adını da yazıyorum doktorumun. (Doç Dr. Mehmet Murat Seval)
Yolu açık olsun diyeyim, her zaman böyle rahat,zeki, mütevazi birine denk gelmiyorsunuz.
Bir sebepten dolayı randevuları tam 2 saat gecikmeli gidiyordu ve biznormalde 5de görüşecekken 7de görüşmüştük, 5 dakika içerisinde bizi gönderir diye beklerken içeride epey kalmıştık. Dedim ya dışarıda ne olduğuna veya saatine bakan biri değil. O an ne yapması veya söylemesi gerekiyorsa onu yapıyor. Bir yerlere yetişme telaşında da değil, an'da seninle oluyor. ne iyi değil mi?
Ben kendisini Neil Gaiman'ın Babam Süt Peşinde kitabındaki xxl babaya benzetiyorum, görsel olarak da onu koydum o yüzden :P
Bu satırlara denk gelirse de selam vermiş olayım :)



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...